جهت اهلاك قوم به صورت بشر بودند و بر حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به صورت دحيه كلبى وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ و بايد لباس رجوليت بپوشند تا ممكن شود با مردم تماس بگيرند و در اين صورت رفع دعواى كفار نميشود و تصديق نميكنند كه آنها ملك باشند بلكه امر بر آنها اشكل مىشود زيرا انبياء از خود آن قوم بودند و در ميان آنها شناسا بودند و اين ملك يك مرد ناشناس غريب به نظر ميآيد و توقع آنها رفع نميشود . [ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 10 ] وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ فَحاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ ( 10 ) و هرآينه بتحقيق استهزاء نمودند امم سالفه برسولان خود پس متوجه شد به آنهايى كه مسخره ميكردند انبياء را آنچه كه بودند به آن استهزاء ميكردند از عذابهاى دنيوى . اين آيه شريفه در مقام تسليت حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است كه شما اول پيغمبرى نيستى كه بشما استهزاء ميكنند انبياء سلف هم گرفتار اين گونه امّتها بودند و در مقام تهديد كفار است كه امّتهاى انبياء سلف كه انبياء خود را مسخره و استهزاء ميكردند عذاب بر آنها نازل شد و هلاك شدند و شما هم بترسيد كه گرفتار اين گونه عذابها نشويد چنانچه در مورد حضرت نوح ( ع ) ميفرمايد وَ كُلَّما مَرَّ عَلَيْهِ مَلَأٌ مِنْ قَوْمِهِ سَخِرُوا مِنْهُ قالَ إِنْ تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَما تَسْخَرُونَ هود آيه 40 ، و همچنين قوم هود ، صالح ، لوط ، شعيب ، موسى عليهم السّلام و استهزاء و سخريه يكى از صفات خبيثه و اخلاق ذيله و معاصى بزرگ است نسبت بمؤمنين چه رسد نسبت بانبياء و اوصياء و صديقه طاهره ( ع ) و مقدسات دين كه بسا موجب كفر و خلود در عذاب مىشود خدا ميفرمايد لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً